บทที่ 35 เรื่องไร้สาระ

“ติชานั่งดีๆได้มั้ย พี่บอกว่าอย่าดิ้น” เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นริมใบหูเล็กน่ากินเพราะเขาจับเธอนั่งพาดบนตักตะแคงข้างจนไหล่บอบบางพิงอกแกร่ง

“ก็ปล่อยติชาสิคะ” สาวน้อยก็ยังไม่หยุดดิ้นหนีออกจากอ้อมกอดของโดมที่กลั้นใจรัดร่างบางไว้

“ถ้าไม่หยุดดิ้นอย่าหาว่าพี่ไม่เตือนนะติชา” มือหนากดเอวบางไว้ขยับเอวสอบไปมาให...